كبوتري تو ولي مرگ زير بال تو نيست
رهاتري تو ولي باغ در خيال تو نيست
چه حاصل هستت از اين زوزه هاي زخمي خشم
كه سوز آتش همسايه در زوال تو نيست
خمير باش ، سمندر، به رنگ امن محيط
ولي هميشه به ياد آر، اين زباله، تو نيست
گرفتمت كه رسيدي بدانچه مي طلبي
ولي چه فايده وقتي قفس كمال تو نيست؟
بخواب! خواب تو امنيت جهان شده است
فغان كه يك نفس شاد در مجال تو نيست
بندرعباس ـ تیر ۱۳۸۷
با سلامی که عطرِ دریا را
می برد تا کرانه ی الوند
می نویسم ترانه ای دیگر
شادیِ نقشِ تلخِ یک لبخند
با دو چشمی که زیر سایه ماه
برفها را حریر می بیند
زیرِ نورِ ستاره می خوانم
تا بهارِ عاشقانه بنشیند...!
زیر بالِ سفیدِ پروانه
نامِ تو روی گل نشست و پرید
با صدایی که گوش نشنیدش
گفت : آری بهار باز رسید...!
قطار ایستاد و کسی پیاده نشد...!
رفتار مسافران ،
به خواب مي مانست...!
پیشانی ها در اغما،
شبکه ای از پوست تازه ی در حال تکامل
برشیشه نهاده بودند...!
شیشه می تپید ،
میان استخوان های سر...!
پرسشی مذاب ،
جهان را به انقراض می بُرد.
نگاه ،
دوشیزه ای بود پنهان ،
در استخری از مایعات گوارا...!
و صدا ،
سنجاقکی ، که از جیب جلیقه
سیانور می بلعيد...!
مادّه ی آسمان،
تراکمی بود که خورشید در آن حل ميشد...!
ستون های نور ،
از میان کوه ها
کمانه مي کرد ،
در ابرهای کبود نازک...!
صدا به صاعقه نرسید ،
خشک شد ،
سرخ شد...!
چوب ها از بار قاطر فرو ریخت
و آتش گرفت...!
ریل ها روی هم افتاد.
زمین قطره ای شد گیج
که از سرین ملتهب هستی،
فرو مي لغزید...!
*****
واگنی بود قطار،
کش آمده در رؤیای پیر راننده...!